اولویت اول: ایمنی
پیش از هر تصمیم دارویی، ایمنی بیمار و کادر درمان را تأمین کنید. آرامسازی کلامی (verbal de-escalation) همیشه اولین گام است و در بخش قابل توجهی از موارد کافی خواهد بود.
ارزیابی سریع علل طبی
آشفتگی حاد تا خلاف آن ثابت نشده، دلیریوم است. این موارد را در همان دقایق نخست بررسی کنید:
- علائم حیاتی و اشباع اکسیژن
- قند خون
- مسمومیت یا سندرم ترک
- ضربه به سر
اصول کلی دارودرمانی
- با کمترین دوز مؤثر شروع کنید و بازهی زمانی مناسب برای ارزیابی پاسخ بدهید.
- در بیمار سالمند، دوز را بهطور محسوس کاهش دهید.
- پیش از تجویز، سابقهی دارویی و آلرژی را از همراه بیمار بگیرید.
- پس از تجویز، پایش تنفس و سطح هوشیاری الزامی است.
این نوشتار جایگزین پروتکل رسمی بیمارستان شما نیست. همیشه بر اساس دستورالعمل مرکز خود و با نظارت استاد بالینی عمل کنید.
مستندسازی
هر تصمیم را با ذکر دلیل بالینی ثبت کنید: چه چیزی مشاهده شد، چه اقدامی انجام شد و پاسخ بیمار چه بود.
